“Soms wist ik zelf ook niet meer hoe ik moest reageren”
Aafke hoorde over Speel & Verbind via de peuterspeelzaal van haar zoon. “Ik dacht: ik ga gewoon kijken wat het is. En als het niks voor mij is, kan ik altijd stoppen.” Thuis liep ze regelmatig tegen opvoedvragen aan. Vooral als haar kinderen boos, verdrietig of gefrustreerd waren. “Mijn dochter kon gaan schreeuwen of stampen als ze haar emoties niet goed kwijt kon. Op zo’n moment wist ik zelf soms ook niet meer hoe ik moest reageren.” Dat zorgde voor stress. Want hoe blijf je zelf rustig als de emoties van je kind steeds hoger oplopen? “Uiteindelijk zit je dan met een boos kind én een boze ouder.”
De supermarkt als uitdaging
Een herkenbare situatie voor veel ouders speelde zich af in de supermarkt. Een boodschap doen was voor Aafke vaak een uitdaging. “Ze renden overal naartoe, pakten van alles uit de schappen en luisterden niet. Soms stond ik bij de kassa af te rekenen en waren de kinderen al bijna buiten.” Ook tijdens andere activiteiten buiten de deur waarbij veel regels golden, liep het regelmatig uit op discussies of frustratie. Aafke hoopte tijdens de training handvatten te krijgen om hier beter mee om te gaan.
Kijken naar wat wél goed gaat
Een van de belangrijkste inzichten uit Speel & Verbind was voor Aafke de focus op positief gedrag. Ook leerde ze hoe belangrijk het is om duidelijk te zijn over haar verwachtingen. Niet pas reageren als iets misgaat, maar vooraf vertellen wat je verwacht. Dat past ze nu regelmatig toe. “Voordat we naar de supermarkt gaan, leg ik uit wat we gaan doen en wat ik graag van ze zou willen zien. Bijvoorbeeld dat ze bij me blijven en niet zomaar dingen pakken.” Door duidelijke afspraken, heldere verwachtingen en vaste routines is er inmiddels meer rust ontstaan.
Meer rust bij de kinderen én bij zichzelf
Tijdens de training stond Aafke niet alleen stil bij het gedrag van haar kinderen, maar ook bij haar eigen emoties en reacties. “Ik merkte dat ik mijn eigen emoties ook niet altijd goed onder controle had. Nu probeer ik eerst zelf rustig te worden voordat ik reageer. Dat lukt niet altijd perfect, maar ik merk dat het steeds beter gaat.” Wat Aafke daarnaast waardevol vond, was het contact met andere ouders. “In de groep hoorde je dat andere ouders tegen dezelfde dingen aanliepen. Dat was herkenbaar en je voelt je minder alleen.”
Terugkijkend is Aafke blij dat ze de stap heeft gezet. Niet omdat alles nu perfect gaat, maar omdat ze beter begrijpt wat haar kinderen nodig hebben én hoe zij daar zelf mee om kan gaan.
